06- 13 59 30 44 [email protected]

Ik ben alweer een tijdje rustig-aan-aan-het werk. Ik voel me weer een stuk beter, ik wil weer meedraaien, meetellen, me nuttig voelen. Een mini blogcursus op een netwerkavond oor ondernemers, dat moet lukken.

‘Wat is bloggen eigenlijk?’
Ik kijk de man tegenover me aan en zie aan zijn serieuze gezicht dat het geen grapje is. Ze bestaan dus nog, denk ik en ik vertel over zoeken, vinden en gevonden worden. Over onderwerpen, schrijven en van je laten horen. De groep luistert aandachtig, er gaat gelukkig niets mis met de techniek en de tijd vliegt voorbij.

Een paar uur later loop ik met een tevreden gevoel het gebouw uit en steek ik de straat over naar de parkeergarage. De workshop was geslaagd ondanks de lage opkomst en de rondleiding door de bibliotheek en Theater Bussel was leuk.

Het geluid van mijn hakken op de betonnen trap, weerkaatst tegen de muren en galmt door het trappenhuis. Als ik de zware deur openduw en mijn eigen Twingootje zie staan haal ik opgelucht adem. Niet voor niets heb ik hem strategisch vlakbij het trappenhuis gezet. De speurtocht naar mijn auto in de Ikea-garage een paar weken geleden heeft me alert gemaakt.

Oosterhout by night is niet zo spannend en de parkeergarage is dan ook verlaten. De autobanden piepen vervaarlijk bij iedere bocht. Na twee rondjes ben ik mijn tevreden gevoel kwijt. Ik weet zeker dat ik de bordjes uitgang volg maar er is geen uitgang te vinden.


Ik weet zeker dat ik de bordjes uitgang volg maar er is geen uitgang te vinden.


 

O wacht! Ik moest naar beneden. Behendig stuur ik het kleine autootje nog een rondje over de verlaten vloer. En nog een en nog een. Waar ben ik? Nergens een aanwijzing en ik kan ook niet achter iemand aanrijden want er is niemand.

Geïrriteerd zoek ik verder en als ik weer omhoog rijd, krijg het verborgen-camera-gevoel. Ik stel me voor hoe de mannen van de beveiliging geamuseerd naar de camerabeelden kijken en dat Twingootje op en neer door de garage zien crossen. Omhoog, omlaag, weer omhoog en nu ook steeds harder en tussen de palen door. Ik lijk wel dronken.

Eindelijk zie ik hem: de uitgang. Rustig rij ik naar beneden tot aan de kaartjesautomaat. De slagboom is dicht en er zit een ijzeren hek voor de uitgang. Stiekem wegrijden is er hier niet bij.
Wat nu weer? De slagboom gaat niet open en ik duw het kaartje er nog een keer in. Kaart ongeldig.

Kaart ongeldig?

Slik. Heb ik wel afgerekend? Ik kan het me niet meer herinneren dus het zal wel van niet. Ik ben een beetje duizelig van het weinige eten en alle rondjes die ik heb gereden. Langzaam rijd ik achteruit omhoog naar de eerste verdieping, terug naar de ingang voor voetgangers waar ik de automaat heb gezien.

Als ik heb betaald rij ik met prikkende oksels en zweet op mijn bovenlip toch weer drie extra rondjes. Bij de beveiligingscamera laat ik mijn raampje naar beneden zakken en zwaai. Ik lach mijn breedste lach maar ik kan wel janken.

Rust, zelfvertrouwen, plezier

Lotty Rothuizen


Schrijfster, coach en buitenmens.

Ik doe steeds meer waar ik goed in ben en waar ik blij van word en ik hoef helemaal niet te kiezen. Schrijven, wandelen, coachen. Los van elkaar of in verschillende combinaties. Het werkt!

So many ways to say hello!


06- 13 59 30 44 | [email protected] | Padakker 36, 4824SR, Breda

BTW-id: NL001649116B96 | KvK 20169938

 Algemene Voorwaarden | rek.nr: NL55ABNA0831823070