Leestijd: 6 minuten
Op mijn bureaublad staat een foto van een sportieve, gezonde, vrolijke jongen.

Met ontbloot bovenlijf in de Kroatische zon. Het lijf lichtgebruind, gespierde armen, natte haren. Het is mijn zoon, toen 17 jaar.

Het is dezelfde jongen die nu ’s middags wakker wordt en eigenlijk niet weet waarvoor hij zijn bed uit moet komen. Smal en bleek is ‘ie, met kringen onder zijn ogen. Zijn hoofd onafgebroken gebogen, in verbinding met de digitale wereld. Het is mijn zoon van 18 jaar.

Zijn nieuwe arbeidscontract lag al klaar om te ondertekenen, toen de laatste lockdown werd ingesteld. Zo veranderde zijn BBL-job in een WW-uitkering.

Ik vind het lastig om te zien dat hij zich als een geslagen hond aan de situatie overgeeft.

Hij kan zichzelf niet motiveren, dus maak ik lijstjes en bedenk ik klusjes. Als ik zeg dat ik even met hem wil praten, weert hij me zo snel mogelijk af. ‘Als je zó kijkt… dan weet ik al wat je gaat zeggen.’ Hij rolt met zijn ogen. Ik druip af.


 

Ik vind het lastig om te zien dat hij zich als een geslagen hond aan de situatie overgeeft.


 
Die middag spreek ik mijn broer, die een fervent documentaire- en interviewverzamelaar is. Hij deelt zijn enthousiasme over de interviewreeks van Coen Verbraak, In de beste families – Moeders.

Ik ben fan van Coen, dus dezelfde avond zit ik met mijn laptop op de bank. De intro is ingesproken door Coen himself:

“Ze is van iedereen in je leven het dichtst bij je geweest. Sterker nog: ze heeft je negen maanden onder haar hart gedragen: je moeder. Ik praat over moeders, met moeders én hun kinderen. Grote vragen over die ene vrouw, zo dichtbij en vertrouwd, maar soms ook zo onbereikbaar ver weg.”
Coen heeft mijn aandacht!

Meteen in de eerste minuut is het raak. Farah Verveer-Sewgobind en haar zoon Randy (vrouw en zoon van de cabaretier Roué Verveer) zijn afwisselend in beeld.

Randy

Coen: Wat vinden jouw ouders belangrijk in de opvoeding?
Randy: Eh… respect. Dat is een belangrijk ding. Respect voor iedereen. […] Beleefdheid. Dat valt eigenlijk ook onder respect maar dat is zo belangrijk dat ik het apart noem.
Coen: Je bedoelt met twee woorden spreken?
Randy: Ja. Ja, twee woorden: altijd. Als mijn moeder vroeg: Randy, kun je dit of dat doen? En ik zei ‘ja’. Dan zei zij: ja, wie?? Ja, ma.
Randy: Ik mocht niet schreeuwen naar mijn ouders. Of een weerwoord geven.
Coen: Maar een kind geeft toch weleens een grote mond?
Randy: Nee, nee, nee. Mocht je al de richting ingaan van een grote mond… dan zag je die ogen zo (hij zet grote ogen op) en wist je al hoe laat het was. […] Wanneer die ogen komen, weet je dat je eigenlijk al te laat bent. Dat mag gewoon niet.

In een volgende aflevering legt hij uit dat hij zonder zijn moeder nooit naar het hbo had gekund. Hij deed samen met haar Project Havo. Na schooltijd zat zij op hem te wachten met ijzeren discipline en een kopje thee.


Die pubergevoelens moet je maar op je kamer kwijtraken.



Farah

Coen: Roué heeft eens op het toneel verteld dat Surinaamse kinderen niet puberen. Dat dat iets is voor Nederlandse kinderen.
Farah: Ik weet niet of dat voor Surinaamse kinderen is, maar bij ons thuis wordt niet gepuberd.
Coen: Nee?
Farah: Nee.
Coen: Maar het zijn toch ook pubers, he?
Farah: Die pubergevoelens moet je maar op je kamer kwijtraken. Daar mag je de deur voor dichtdoen en dan ga je los, voor mijn part. Maar als je die deur weer opendoet, dan zijn ze weg. Ja. Ik moet er geen last van hebben.
Farah: Er wordt bij ons thuis niet gediscussieerd met kinderen. Ik leg jou uit wat er gaat gebeuren. En ik heb al vaker bewezen dat ik altijd gelijk heb.

Haar woorden resoneren.

Haar zelfverzekerde houding en de overtuiging waarmee ze dit zegt. Het laat me niet los. Ze komt op het juiste moment.
Ik ben jaloers.


Ik heb nooit geleerd om mijn stem te laten gelden.


Ik heb nooit geleerd om mijn stem te laten gelden. Ik realiseer me dat mijn leven heel anders was gelopen, als ik dat wel had gekund. Dat wil toch niet zeggen dat het te laat is om te leren? Ben ik dat niet aan mezelf en mijn zoon verplicht?

Ik heb hem zó veel te vertellen en waardevolle lessen te leren, maar alles kaatst af tegen de muur die hij opwerpt.

Ik besluit open kaart met hem te spelen en beuk door zijn muur heen. Ik vertel over het interview. Over wat zijn houding met mij doet en dat hij dat dondersgoed wéét.

 
Ik zeg dat ik begrijp dat hij zijn vrienden, de sportschool, het chillen mist. Ik zeg ook dat hij een keuze heeft.
Dat ik 35 jaar meer levenservaring heb dan hij.
Dat ik goed ben in creëren, motiveren en plannen.
Dat hij een doel nodig heeft om voldoening uit de dag te halen, hoe zinloos het nu ook lijkt.
Dat hij eerder uit bed moet komen en zichzelf uitdagen, gezond eten, opdrukken en hardlopen.
 

Ik leg uit wat met eat the frog first wordt bedoeld, dat klinkt toch anders dan ‘eerst je handjes laten wapperen’.
En hij luistert! Ik voel een licht euforisch gevoel van overwinning als we het gesprek luchtig afsluiten.De volgende dag wordt hij ’s middags wakker en weet eigenlijk niet waarvoor hij zijn bed uit moet komen. Smal en bleek is ‘ie, met kringen onder zijn ogen. Zijn hoofd onafgebroken gebogen, in verbinding met de digitale buitenwereld.

Een duidelijk teken dat ik nog even moet oefenen met mijn stem 😉

 
 
Rust, zelfvertrouwen, plezier

Lotty Rothuizen


Schrijfster, coach en buitenmens.

Ik doe waar ik goed in ben en waar ik blij van word en waar ik anderen mee help. Schrijven, wandelen, coachen. Los van elkaar of in verschillende combinaties. Het werkt!

So many ways to say hello!


06- 13 59 30 44 | [email protected] | Padakker 36, 4824SR, Breda

BTW-id: NL001649116B96 | KvK 20169938

 Algemene Voorwaarden | rek.nr: NL55ABNA0831823070