Selecteer een pagina

Grenzen voelen, herkennen en aangeven

The story of my life

Grenzen, iedereen heeft ze en iedereen loopt er wel eens keihard tegenaan. Tegen die van jezelf of die van een ander. Het herkennen van mijn grenzen heeft mijn halve leven in beslag genomen. En het blijft lastig. De eerste keer dat ik erop werd gewezen dat ik mijn grenzen moest bewaken is zo’n twintig jaar geleden. De laatste keer was afgelopen jaar.

Ik stond voor het eerst als spreker voor een bescheiden zaaltje ondernemers te vertellen dat ik me in mijn Sweet Spot bevond. On Top of The World, The Sky Is The Limit.

Mijn ‘podiumoptreden’ was de kers op de taart van al mijn inspanningen als copywriter en creatief denker. Vol vuur deelde ik het enthousiasme voor mijn vak. Trots vertelde ik over de bijzondere Workshop Creatief Schijven die ik had ontwikkeld. Een schrijfworkshop waarin schrijven, creativiteit en mijn liefde voor de polder werden gecombineerd. Opgetogen vertelde ik over de wandelcoachopleiding die ik er nog bij ging doen.

Mijn bankrekening was het bewijs van mijn succes. De pijn in nek, schouders en rug de prijs die ik betaalde. Sweet Spot? Niet lang daarna veranderde de Sweet Spot van toverbal naar Black Hole. Ook wel burn-out genoemd.

In de maanden van mijn burn-out noemde ik mezelf liever Poldermeisje op Ontdekkingsreis. Het werd een heftige reis met veel tranen, spijt, ongeloof en angst. Alles kwam kei- en keihard binnen. Het was gedaan met doorzetten, doorgaan en deadlines. De normale stroom WhatsApp berichten konden me genoeg stress geven om in paniek te raken. Mijn afweer werkte niet meer, mijn beschermlaag was weg en had plaatsgemaakt voor een enorme kwetsbaarheid.
Op dit punt was er maar één woord belangrijk: nee.

In die sensitieve periode zag ik ze ineens overal waar ik ging: de grenzen die ik de afgelopen jaren niet had herkend, niet had gevoeld of gewoon genegeerd. Als ik hier niet mee aan de slag zou gaan, hoe kon ik dan verwachten dat anderen rekening met mij zouden houden?

In het halfjaar dat volgde heb ik honderden kilometers gewandeld. Om zeven uur ‘s morgens in de polder en vaak een tweede wandeling later op de dag. Maandenlang heb ik niet aan mijn bureau gezeten. Tientallen bezoeken aan mijn fysio, craniosacraal therapie, een burn-out coach, Emotioneel Lichaamswerk én de wandelcoachopleiding gedaan. Ik las stapels boeken, stopte een tijd met het drinken van alcohol en viel de kilo’s die ik er in de Sweet Spot aan had gegeten weer af.

De coachopleiding die ik volgde gaf me energie en ik ontdekte dat er veel meer overlap was met de leukste onderdelen van mijn werk als copywriter. Het werken met en belangstelling voor mensen, mijn scherpe observatievermogen én mijn behoefte om de dingen met humor en speels te benaderen. ‘Je luistert als een schrijfster’, zei een klant tegen me en ik wist dat ik goed zat.

Ik ontdekte dat mijn grenzen-ding niet iets is om me voor te schamen maar dat het een proces is dat nooit ophoudt. Zolang ik blijf groeien, groeien mijn grenzen mee. Ik ben een kenner, een expert, een ervaringsdeskundige. Ik weet als geen ander hoe waardevol het is als iemand je helpt door je liefdevol een spiegel voor te houden. Iemand die je weer in contact brengt met je binnenste, voordat je weer naar buiten gaat.

Ik spreek altijd af in de grenzeloos weidsheid van de polders in Breda. You’ll love it!

Buitencoach, copywriter, poldermeisje… hoe zit het nou?

Ik ben het allemaal. Ik wil niet kiezen en ik hoef ook niet te kiezen. In 2010 startte ik Schrijven en Schrappen. Als copywriter, blogger, schrijver voor het web en columnist heb ik voor heel veel uiteenlopende klanten gewerkt. Copywriting voor Piet Klerkx, blogs voor een verzekeringsmaatschappij, interviews voor PsychoseNet en erotische verhalen (onder pseudoniem – jammer hè?).

Sinds oktober 2015 wandel ik vijf ochtenden in de week met mijn hartsvriendin en wandelmuts Jeannette in de polders van Breda. Zomer en winter, weer of geen weer, om 7 uur zijn we er allebei en anderhalf uur later fietsen we weer fris en fruitig naar huis. We zien het licht worden, de zon opkomen. We lopen in stilte of we sparren met elkaar. Maar altijd, echt altijd, komen we er beter vandaan.
Sinds ik wandel stroomt mijn creativiteit, ben ik vrolijker, kom ik sneller tot oplossingen en zie ik minder problemen. De natuur ontspant, oordeelt niet en geeft letterlijk en figuurlijk ruimte aan je gedachten en je lijf.

In februari 2017 rondde ik de opleiding tot wandelcoach af. Als buitencoach valt alles waar ik van hou samen: mijn polderliefde, mijn vakkennis en mijn levenservaring. Als copywriter en columnist moet je natuurlijk aantrekkelijk en scherp kunnen schrijven. Maar het begint met observeren, luisteren en opmerken. Gelukkig is geen mens hetzelfde dus wordt het nooit saai. Steeds zoek ik naar rafelrandjes, woorden die ongezegd zijn gebleven of een onopvallend gebaar. Ik help woorden geven aan gevoelens die je dacht niet te hebben. Ik moedig je aan en… laat je gaan!

Als coach ben ik er steeds anderhalf uur lang voor honderd procent voor jou. Het is een groot cadeau als ik zie dat je opleeft, inzichten krijgt en vol energie en vertrouwen naar huis gaat. Leren, voelen en ervaren gaat in kleine stapjes en er gebeurt nooit meer dan jij toelaat. Jij bent de baas en ik help jou je richting te bepalen.

Ben je er klaar voor?

Zet nu de eerste stap